Beautiful freak I love you

Vandaag luisterde ik per toeval naar een liedje dat ik vroeger mooi vond, maar al heel lang niet heb gehoord: Beautiful freak van Eels.

Ik dacht vroeger ook een behoorlijke freak te zijn. In de praktijk viel dat volgens mij behoorlijk mee, maar zo werkt een tienerbrein. Lees verder

10 dagen meuk- en suikervrij

Onlangs zag ik de documentaire Fed Up en besloot ik – op hun advies – om ook eens 10 dagen geen (toegevoegde) suiker te eten en alleen spullen te eten waarvan ik alle ingrediënten ken. Inmiddels ben ik op dag 8 en heeft het me al best veel opgeleverd.

De documentaire Fed Up (2014) kreeg erg goede kritieken en terecht, denk ik. Ik heb al eens eerder uitgelegd dat ik weinig heb met met al die foodgoeroes en superfoods (zie Waarom ik niet van de superfoods ben). Lees verder

Zes weken vrijheid!

Als ik één ding heb onderschat van het moederschap dan is dat school en de dagelijkse sleur daarvan. Maar ik mag weer zes weken zonder!

Voordat je kind vier is, is het ouderschap nog prima te combineren met een beetje impulsief en afwisselend leven. Lees verder

Dit gebeurt er als een vader zijn kind alleen opvoedt

Wij moeders mogen vaders en andere geïnteresseerden er graag op wijzen hoe belangrijk wij zijn voor de ontwikkeling van ons kind. En terecht.

Dit zal vast niet het enige gezin zijn waar mama streng is, terwijl van papa alles mag. Papa haalt alle snoep in huis, waar ik probeer om tomaatjes en appels te slijten. En terwijl ik altijd ‘verantwoorde’ uitjes plan, neemt papa haar mee op illegale rooftocht door een schuur die op instorten staat. Lees verder

Zo wordt sporten wél leuk

Als ik naar mezelf kijk zoals ik wil zijn – hoort daar op één of andere manier de omschrijving ‘sportief’ bij. Alleen duurde het even voordat ik de goede sport had gevonden…

De reden dat ik graag ‘sportief’ ben is omdat sportiviteit op verschillende manieren een beter mens van je maakt.
Lees verder

Het westen uit: Japan

Deze maand ga ik bezig met een nieuw project ‘Het Westen uit’. Een maand lang ga over een willekeurig land alles lezen en het nieuws volgen, om zo de wereld eens te bekijken door ‘niet-westerse’ ogen. Lees hier meer over het project. In juli begin ik met: Japan!

De reden dat ik Japan heb gekozen is eigenlijk dat we onlangs een leuk boekje opgestuurd kregen over Japan en ik daar een hele leuke voorpublicatie van op Historiek zette, waarna ik nieuwsgierig werd naar het boek. Lees verder

Gisteren verscheen er een glimlach…

Gisteravond, zo rond 22.10 uur verscheen er een glimlach op mijn gezicht. Een half uur later werd hij nog groter en eigenlijk is hij sindsdien niet meer van mijn gezicht af geweest. Ik was en ben gewoon erg blij.

Zes jaar geleden, tijdens de WK-finale tussen Nederland en Spanje, zaten wij in een pub in Wales. Een pub vol gezellige mensen, want dat zijn de Welshman. Lees verder

Ontspan…! Of toch niet?

Afgelopen tijd heb ik mijn best gedaan om te ontspannen. En ik ben erachter gekomen dat het niet echt iets voor mij is.

Op één of andere manier is het momenteel heel hip om zo weinig mogelijk te doen, te ontspannen, tijd voor jezelf te nemen… Dus vond ik dat ik dat ook eens moest proberen, want ik ben nogal gejaagd (energiek) en voor ik het weet trekt het leven aan me voorbij zonder dat ik er erg in heb.

Of nou ja, eigenlijk denk ik dat dat laatste best wel meevalt, ik leef behoorlijk bewust en maak ook vaak wel tijd vrij voor dingen die ik belangrijk vind (lees: man en kind). Alleen heb ik te weinig tijd om te ‘relaxen’. Terwijl ik daar dus de tijd voor uittrok, kwam ik er echter achter dat ik heel erg ongelukkig wordt van weinig doen. Ik ben gewoon blijer als er veel te doen is. Ik doe alles in een behoorlijk slakkentempo, omdat ik halverwege dingen vergeet etc. maar ik doe wel altijd wat. En dat is fijn.

Het punt is dat ik geen energie krijg van ontspannen. Er kunnen twee dingen gebeuren als ik ontspan: 1) ik ga piekeren of 2) ik bedenk allemaal leuke dingen om te doen. Die ik dan dus niet doe, omdat ik heel geforceerd probeer om te ontspannen.

Geen strand, hoogstens wijn

Ik denk dat ik dus ook niet heel erg blij word van uitgebreid zonnen op het strand. Als ik wel op het strand lig, dan speel ik liever beachball, dan doe je nog wat. En een wijntje in de tuin gaat nog prima, maar dan met een boek. Waarin ik dan als een razende aan het lezen ben. Dàt is ontspannen, zoveel mogelijk mogelijk informatie opdoen in zo weinig mogelijk tijd.

Gisteravond keek ik netflix en daarna las ik een boek. Het leek me zo heerlijk ontspannen. Maar eigenlijk zat ik bomvol ideeën en had ik het idee dat ik vol energie zat dat ik niet kwijt kon. En toen ik met een hoofd vol ideeën op bed lag wist ik: ‘Ontspannen? Niks voor mij!’

Ontspan jij weleens?

Smartphones? Wij werden vroeger ook gewoon genegeerd door onze ouders

Op je smartphone kijken terwijl je kind in de buurt is, is zo ongeveer het ergste wat je als moeder kunt doen. Op internet staan foto’s van kinderen die half verzuipen omdat hun moeder niet oplet en er zijn experts die er een mening over hebben. Dus dan is het écht erg.

Omdat onze ouders nog geen smartphones hadden, wordt het uitgelegd als nieuw verschijnsel waarvan de uitkomst nog niet bepaald is. Worden onze kinderen later allemaal rondzwevende, in de lucht pratende, eenzame zielen? Kunnen ze geen relatie meer met hun ouders opbouwen omdat deze liever naar vloggers luisteren dan naar hun eigen kinderen? Zíjn er eigenlijk nog wel kinderen? Of worden die allemaal verdronken in de zee, aangereden door auto’s en ontvoerd door mensenhandelaars terwijl hun ouders niet opletten? Ja, het is een groot gevaar en onzekerheid; die ouders met smartphones.

Maar huh, mijn ouders letten vroeger ook niet op

Totdat ik me eens ging afvragen wat mijn ouders vroeger eigenlijk deden toen ik aandacht wilde. En weet je wat mijn ouders deden? Ze lazen! Ja, echt, gewoon papieren boeken. In de tuin, op vakantie, gewoon in huis. Altijd als ik weer iets vre-se-lijks belangrijks te vertellen had, zaten ze weer met hun neus in een boek. Of in de Donald Duck of een ander tijdschrift. En als ik met mijn kleine broertje ging zwemmen dan waren mijn ouders ook gewoon aan het lezen. Of – erger nog – ze waren met andere mensen aan het kletsen. Echt IRL kletsen.

En wat mijn ouders ook nog deden – wat heel irritant was – ze kookten eten. Ja serieus, ze gingen nog echt aardappelen schillen en vlees heel lang laten sudderen. Waar ik een pizzatje in de oven mik, namen mijn ouders nog echt de tijd om te koken. Stonden ze gewoon zo een half uur of langer met hun rug naar me toe. En soms was de keuken zo vochtig, dat ik naar de woonkamer moest vluchten. Volgens mij had je namelijk toen nog niet van die goede afzuigkappen en ik droeg een bril. Zeg maar dag tegen onverdeelde aandacht.

En daarbij kletsten ze ook nog veel, ook gewoon met elkaar. En daar mochten we dan niet doorheen praten, ook zo typisch. Daar kom je als ouder nu niet meer mee weg, dat je gewoon even een gesprek wilt met je partner terwijl je kind stil is. Gelukkig hebben wij whatsapp en google hangouts om elkaar nog wat emoticoons door de sturen terwijl ons kind ons de oren van het hoofd lult.

En wat te denken van de generatie voor ons. Die had ouders die kinderen hadden om ze te helpen in huis, als een soort oudedagsvoorziening. Dan was je één van de tien kinderen. Dan kreeg je überhaupt geen aandacht van je ouders.

Nee, dan hebben die smartphone-kids het maar goed… :-)

De 6 fases van de zieke moeder

‘Een moeder kan niet ziek zijn’. Nee eigenlijk niet, maar soms is ze het toch. En dat ziek zijn verloopt vaak in zes bijzondere fases.

Als moeder is het altijd lastig om ziek te zijn, omdat je moet werken, een kind hebt om voor te zorgen en een huishouden te runnen hebt. Toch kun je er niet altijd om heen. Helemaal met jonge kinderen is je huis een waar bacillen-walhalla en ga je eens voor de bijl. En dit is hoe het gaat:

1. De ontkenningsfase

Hier begint het mee. Je hebt gewoon iets te weinig geslapen, niet goed genoeg gegeten of jezelf op een andere manier verwaarloosd. Je valt bijna flauw, mensen raken bezorgd, maar echt er is niks aan de hand.

2. De definitieve diagnose

En dan gebeurt er iets waardoor het definitief is: je geeft over, je spieren doen het niet meer, je wordt duizelig of je hebt meer dan 39 graden koorts. Het staat echt zwart op wit, er is niks meer aan te doen. Je bent officieel ziek en je geeft je er aan over.

3. Totale instorting fase

En waar je in de vorige fase nog enigszins opgelucht was een excuus te hebben om alles te laten vallen, breekt nu de paniek uit. Ziek zijn is namelijk vreselijk! Alles doet pijn, er zijn teveel mensen om je heen, het huis is te vies, de to do-lijst gaat mis. En die pijn is niet te doen! Vloeken, tieren, schreeuwen en doodgaan, dat is wat je nu eigenlijk het liefste doet.

4. Schuldgevoel fase

Kort na de instorting voel je je daar weer schuldig over. Want waar is die sterke, stoere vrouw gebleven die je ooit was / dacht te zijn? Kom op zeg, er zijn mensen die chronisch ziek zijn en nog steeds gelukkig en jij maakt je zo druk om een griepje? Wat een vreselijk mens ben je zeg. En dan heb je nog een man die zich voor je uitslooft en die nu jouw taken doet en je scheldt ook nog tegen hem. Nee, wat een vreselijke zieke moeder ben je!

5. De het-gaat-al-beter fase

En dan komt er weer een keer licht aan de horizon, het gaat weer wat beter. Je geniet ervan en stiekem blijf je net even wat langer liggen dan noodzakelijk, zodat je nog even je serietjes kunt uitkijken of van dat versgeperste sapje van je Lief kunt genieten. Terwijl hij de kids zo leuk vermaakt.

6. De wederopbouw fase

En dan ben je echt weer beter en kun je weer bewegen. Dan begint de grote wederopbouw. Want het huis is een enorme chaos, je kind is onhandelbaar en je collega’s zijn radeloos. En natuurlijk ben je daar heel blij om. Want er zou toch niks erger zijn dan dat je dagen ziek bent geweest en alles draaide gewoon door zonder je ;-)

« Oudere berichten

© 2016 De Paarse Eend

Thema gemaakt door Anders NorenBoven ↑